“Demak, Momaqaldiroq hovuzi ziyoratgohiga qanday kirishni sen ham bilmaysan, a?”
Momaqaldiroq hovuzi yaqinida Feng Yuanning ortidan ancha yurib kelgan Pei Yu mensimay dedi.
Feng Yuanning boshida oʻtirgan Xiao Ji Pei Yuga gʻazab bilan tikildi. Boshini oʻgirganida esa Feng Yuan Tush koʻruvchi ajdar bolasi bilan gaplashayotganini koʻrdi.
Jahli chiqqan Xiao Ji Feng Yuanning yelkasida yotgan Tush koʻruvchi ajdar bolasini choʻqishga tashlandi.
“Voy!
Xiao Ji, nima qilyapsan?
Ogʻriyapti!”
“Ji!”
Tush koʻruvchi ajdar bolasi zarba tegishidan oldin havoga koʻtarilib, Xiao Jining hujumidan qochdi.
Xiao Ji oʻrniga Feng Yuanning yelkasini qattiq choʻqidi. Feng Yuan yelkasini ishqalaganini koʻrib, Qi Chen kulib dedi:
“Hali ham Tush koʻruvchi ajdar bolasini boqmoqchimisan?
Ehtiyot boʻl, shovqin koʻtarib yubormasin.”
Feng Yuan Qi Chenga mensimay qaradi-da, dedi:
“Biz bir xonada turamiz, Xiao Ji shovqin koʻtarsa, sen ham qochib qutula olmaysan.”
“E-e...”
“Xiao Jini tiyib tur!
Yotoqxonani agʻdar-toʻntar qilishiga yoʻl qoʻyma.”
Xiao Ji Tush koʻruvchi ajdar bolasi bilan quvnoq olishayotganini koʻrib, Feng Yuan chorasiz xoʻrsindi-da, dedi:
“Hozirgi ahvolida uni qanday tiyaman?”
“Gʻarrr!!!”
Xiao Jining choʻqishidan ogʻrigandek boʻlgan Tush koʻruvchi ajdar bolasi jahl bilan boʻkirdi.
Boʻkirishi bilan butun Momaqaldiroq hovuzi birdan larzaga keldi:
“Boʻlishi mumkin emas-ku?”
“Tush koʻruvchi ajdar bolasi kerakligini qayerdan bilding?”
“Ishonib boʻlmaydi, rostdan ham.”
“Tss, shunchaki tasodif.”
Hamma Momaqaldiroq hovuzi oʻrtasida qadimiy tosh eshikli qurbongohning asta koʻtarilishini kuzatdi. Qadimiy tosh oʻrindiqlar suv yuziga chiqib, hovuz chetidan qurbongohgacha yoʻl hosil qildi.
Ular hayrat bilan Tush koʻruvchi ajdar bolasiga qarashdi. Xiao Ji endi uning ortidan quvmayotganini koʻrib, ajdar bolasi Feng Yuanning narigi yelkasiga suzib oʻtdi, kiyimining ustida uya qilgandek aylanib joylashdi-da, yana uxladi:
“Ji!”
“Hoy!
Xiao Ji, shoʻxlik qilma!
Hozirgina meni rosa ogʻritib choʻqiding, endi yana shu qiligʻing-a!”
“Ji!”
Xiao Ji yana yugurib borib Tush koʻruvchi ajdar bolasiga hujum qilmoqchi boʻldi, ammo Feng Yuan uni shosha-pisha ushlab oldi. Xiao Ji uning quchogʻida tipirchilab, oʻzini u yoq-bu yoqqa otdi.
Feng Yuan Xiao Jini ovutadigan gaplar aytishdan boshqa chora topmadi.
Birozdan soʻng Xiao Ji tinchlanganini koʻrib, Feng Yuan uni boshiga qoʻydi. Qadimiy, mox bosgan naqshlar bilan qoplangan tosh eshikka qarab dedi:
“Yaqinroq borib koʻraylik.”
“Momaqaldiroq hovuzi ziyoratgohiga kirish uchun Tush koʻruvchi ajdar bolasi kerakligini qayerdan bilding?”
Eshikdagi naqshlarni bir oz kuzatgach, Zhong Liuyan biroz hayron boʻlib Feng Yuanga qaradi.
Feng Yuan boshiga qoʻyilgan Xiao Jining boshini silab dedi:
“Taxmin qildim.
Momaqaldiroq hovuzi haqidagi rivoyatlarning bari ajdarlar bilan bogʻliq, bizda ham ajdarga aloqador Tush koʻruvchi ajdar bolasi bor. Albatta, kelib koʻrish kerak-da.”
Feng Yuan shunday deb, qoʻlini uzatib eshikka tegdi.
Tush koʻruvchi ajdar bolasi esnab, xira nur taratdi. Nur yorqinlashgani sayin tosh eshik oʻz-oʻzidan asta ochildi.
“Sarguzashtga chiqamizmi?”
Feng Yuan jilmayib, hammani taklif qildi.
Qi Chen norozi qiyofada Feng Yuanga qarab dedi:
“Boʻldi, darvozani topdik, endi qaytsak boʻladi.
Maktab musobaqasigacha yarim oydan kam qoldi. Hozir biror baloga yoʻliqsang, guruh sardori Chenning jinni chiqadi.”
“Hech narsa boʻlmaydi!
Turli rivoyatlarga qaraganda, Momaqaldiroq hovuzi ziyoratgohi hech kimga zarar yetkazgani haqida maʼlumot yoʻq — xavfsiz boʻlishi kerak.”
“Menimcha ham bu sirli makon xavfli emas.
Kirish sharti alohida boʻlgan sirli makonlarning xavfi odatda shu shartlar bilan belgilanadi. Bu yerga ajdarga aloqador ruhiy hayvon kerak boʻlsa, ehtimol, meros yoki muayyan turga xos sirli makondir, xavf ehtimoli katta emas.”
Narigi tomonga tikilgan Zhong Liuyan biroz qiziqdi.
Feng Yuan jilmayib dedi:
“Shunday emasmi?
Unda men birinchi boʻlib kiraman.”
“Hoy!”
Feng Yuan oldinda yurib tosh eshikdan oʻtdi, qolganlar esa shosha-pisha ortidan ergashdi.
Hamma kirgach, tosh darvoza sekin yopildi, qurbongoh esa asta suv ostiga choʻkdi.
“Voy!
Kech qoldik!”
“Gʻalati, Momaqaldiroq hovuzi ziyoratgohini kim ochdi?
Rostdan ham, barchasiga sizlar juda sekin harakat qilganingiz sababchi.”
“Jun Yu, maʼlumot toʻplashni tugatdingmi?”
“Hali yoʻq...
Hozir tugataman!”
Yonidagi oʻrta yoshli erkakning gapini eshitgan kalta sochli yigit Momaqaldiroq hovuzi yonida ryukzagini tezda yechib, ichidan uskunalarini oldi-da, maʼlumot yigʻa boshladi.
Bu orada, uzun sochli sergʻayrat qiz hovuz chetiga yugurib borib, mitti och koʻk timsohni chaqirdi:
“Och koʻk timsoh, razvedka uchun suvga shoʻngʻi, koʻrganingni menga uzat.”
Och koʻk timsohning koʻzlarida moviy shuʼla paydo boʻlgach, u hovuzga shoʻngʻidi.
Birozdan soʻng ayol hafsalasi pir boʻlgan och koʻk timsohni qaytarib olib dedi:
“Chindan ham hech qanday iz yoʻq ekan.”
“Topish bunchalik oson boʻlsa, Momaqaldiroq hovuzi ziyoratgohi afsonaga aylanmasdi.”
Oʻrta yoshli erkak kulib dedi. Yigit unga uzatgan dastlabki maʼlumotlarni qoʻliga olib, tahlil qila boshladi.
“Bu Momaqaldiroq hovuzi ziyoratgohimi?”
Tosh yoʻlak yonidagi baland-baland daraxtlarga qarab, Qi Chen biroz hayrat bilan soʻradi.
Feng Yuan tosh yoʻlakning ikki chetiga chizilgan runalarga qaradi-da, jiddiy dedi:
“Bu yer xavfsiz emasga oʻxshaydi.”
“Nima?!”
Feng Yuanning gapini eshitib, Qi Chen shosha-pisha ortiga oʻgirildi-yu, ular kirgan Nur darvozasi gʻoyib boʻlganini koʻrdi.
Qi Chenning munosabatini koʻrib, Feng Yuan jilmayib dedi:
“Xavotir olma, tosh yoʻlakdan chiqmasak, xavf yoʻq.”
“Nimani bilding?”
Zhong Liuyan Feng Yuanga biroz hayron qaradi.
Feng Yuan tosh yoʻlakdagi runalarni koʻrsatib dedi:
“Anavi runalarni koʻryapsanmi?
Bular Yimu Qingling yoʻlining oʻziga xos runalari.”
“Yimu Qingling yoʻlimi?”
“Qadimda odamlar ilohiy hayvon Yimu Qinglingga sigʻingani boradigan yoʻl shu boʻlgan.
Oʻsha payt hozirgidek emasdi, oʻta xavfli bir nechta hududdan tashqari, xavf-xatar koʻp boʻlmagan.
Yimu Qingling ibodatxonasi odamlar yashaydigan joyda boʻla olmagani uchun, sigʻingani boradigan odamlar xavfsizligini taʼminlash maqsadida Yimu Qingling yoʻli qurilgan.
Yimu Qingling yoʻlidan yurganlarga boshqa ruhiy hayvonlar odatda hujum qilmagan.”
“Ha?
Unda hozirgi temiryoʻllar va shunga oʻxshash joylarda nega bunday yoʻllar yoʻq?”
“Uni qanday qurasan?
Yimu Qingling yoʻlini qurish uchun Yimu Qinglingning ruxsati kerak. Hozir Ilohiy hayvonlar zalidan boshqa kim ilohiy hayvonlardan ruxsatni bemalol ola oladi?”
“Ji!~”
Feng Yuan jilmayib, Xiao Jining yumshoq qornini siladi.
Hamma qiziqib tosh yoʻlak chetidagi runalarni koʻzdan kechirdi.
Pei Yu telefonini chiqarib, Duomeng bilan tosh yoʻlak chetida suratga tusha boshladi.
Buni koʻrgan boshqalar ham telefonlarini chiqarib, esdalik uchun Yimu Qingling yoʻli yonida suratga tushishdi.
“Boʻldi, suratga tushdik. Endi qaytib, ularni hasad qildiramiz~”
Feng Yuan mamnun boʻlib telefonini yigʻishtirdi-da, hammaga oldinga yurish ishorasini qildi.
Avvalgi suratga tushish paytida Tush koʻruvchi ajdar bolasi doim Feng Yuanning yelkasida oʻtirgani uchun norozi boʻlgan Xiao Ji endi Feng Yuanning boshida xomush oʻtirib, atrofga alangladi.
“Chamasi, oxirida Yimu Qingling ibodatxonasi boʻlsa kerak.”
Feng Yuan yoʻl-yoʻlakay taxmin qildi.
Zhong Liuyan qiziqib soʻradi:
“Hozirgi zamonda nega bu haqda eshitmaganmiz?”
“Chunki hayvonlar yoʻlini qurish uchun ilohiy hayvonlar bilan atrofdagi ruhiy hayvonlar oʻrtasida aloqa boʻlishi kerak-da.
Endi ilohiy hayvonlar sigʻinish orqali shartnoma tuzadigan sherik qidirmaydigan boʻlgach, yangi hayvonlar yoʻllarini qurishmaydi.
Dastlabki ibodatxonalar tanazzulga uchragani sari eski hayvonlar yoʻllari ham asta-sekin yaroqsiz boʻlib qoldi.
Shuning uchun sizlar bu haqda eshitmaganingiz tabiiy.”
“Lekin bularni qayerdan bilasan?”
“Taxmin qil~”
“Tss, Maomu katta kutubxonasining tarix boʻlimidan oʻqigansan, shundaymi?
Bunday maʼlumotlarni faqat sizlarga oʻxshaganlar oʻsha yerdan topa oladi.”
Pei Yu mensimay dedi-da, jahli biroz chiqqan Xiao Jini ovutayotgan Feng Yuanga qaradi:
“Shunday deb oʻylasang, mayli~”
“Boʻldi, boʻldi, Pei Yu, gapni choʻzma.”
“Hm!”
Yana anchagina yurgach, ular hayvonlar yoʻlining oxiriga yaqinlashishdi.
Uzoqdagi binolarni koʻrib, Feng Yuan xoʻrsindi:
“Taxminim notoʻgʻri chiqdi.”
“Nima?”
“Yoʻlning oxiri Yimu Qingling ibodatxonasi emas ekan.”
“Qayerdan bilding?
Peshlavhani koʻrmasingdan oldinyoq u emasligini bilardingmi?”
Yaqinroqdagi binolar toʻdasiga qarab, Feng Yuan Pei Yuga chorasiz dedi:
“Yimu Qingling ibodatxonasida bitta asosiy zal boʻlishi mumkin, xolos.
Oldinda esa bir nechta bino bor. Bu qanday qilib Yimu Qingling ibodatxonasi boʻlsin?”
“Shunchaki sen “bu ibodatxona emas” deganing uchun, u ibodatxona boʻlmay qoladimi?
Balki shunchaki oʻziga xos uslubi bordir?”
Feng Yuan bosh chayqadi-da, oʻjarlik qilayotgan Pei Yu bilan bahslashmadi.

Izohlar

Yuklanmoqda...