“Lulu...”
Qoʻgʻirchoq boshini koʻtarib Yan ustozga qaradi. Uning koʻzlari yoshga toʻlib, qoʻllarini uzatdi-da, qoʻgʻirchoqni quchoqlab oldi.
Qoʻgʻirchoq bir zum ikkilanib turdi-yu, keyin quchoqda qolishga izn berdi va Yan ustozning koʻz yoshlarini ohista artdi.
“Lulu...”
“Shuncha yil oldin qanday qilib birdan gʻoyib boʻlib qolding?
Hammamiz shunday deb oʻylagandik...
hammamiz seni... deb oʻylagandik...”
Yan ustoz uni quchgancha hayajon bilan gapirdi, ovozi sekin soʻnib, tushkunlikka choʻmdi.
Qoʻgʻirchoq boshini burib, politsiyachilar bir joyga sudrab toʻplayotgan qora choponli kishilarga qahr bilan oʻqraydi.
Qoʻgʻirchoqning harakatini koʻrgan Yan ustoz nimanidir anglagandek boʻldi-da, jahli chiqib dedi:
“Bularmidi!
Seni ular olib ketganmidi!”
“Lulu!”
Qoʻgʻirchoqning jahlli chinqirigʻi Yan ustozning taxminini tasdiqladi.
Yan ustozning gʻazabdan qiyofasi oʻzgarganini koʻrgan politsiyachilarga boshchilik qilayotgan oʻrta yoshli erkak shosha-pisha ishini qoʻyib, uni ovutishga keldi.
Yan ustozning jahli biroz bosilgach, oʻrta yoshli erkak uning qoʻlidagi qoʻgʻirchoqqa qarab dedi:
“Sen Linglingmisan?
Meni hali ham eslaysanmi?
Men Chen Chaoman.”
“Lulu~”
Qoʻgʻirchoq bosh irgʻaganini koʻrib, Chen Chao kuldi. Birozdan soʻng uning ham koʻzlari yoshga toʻldi.
Birozdan keyin Chen Chao Yan ustozning yelkasiga qoqib dedi:
“Mayli, bu yerdagi ishlarimni bitirsam, Linglingni olib yosh xoʻjayinni koʻrgani boramiz.”
Chen Chao oʻsha tanish laqabni tilga olgach, Yan ustoz koʻz yoshini tiyib, bosh irgʻadi.
Birozdan soʻng u qora choponlilarga qahr bilan tikilib, achchiqlandi:
“Anavi ablahlar-chi!
Ularni nima qilmoqchisizlar!”
Chen Chao bir oʻylab oldi. Vaziyatni anglab, ularga yirtqich nigoh bilan qaradi-da, dedi:
“Ularni juda ʼiliq kutib olishadiʼ!”
Nariroqda Feng Yuan Qi Chenga nolidi:
“Shuncha kech boʻldi, oshxonaga borib yegulik topaylik.”
“Shuncha voqeadan keyin oshxonada yegulik qolgan deb oʻylaysanmi?”
“Unda nima qilamiz?”
Feng Yuan holdan toygan Xiao Jini silab, oʻylanib qoldi.
Qi Chen unga bir qarab, beparvo dedi:
“Tez tayyor boʻladigan ugra yeymiz.”
“Mening hamma tez tayyor ugra paketim tugagan. Menga ham berolmaysanmi?”
“Yoʻqol!
Men bunaqa narsani yemayman!”
“Unda endi nima qilamiz?”
“Koʻchadagi ovqatlanish joylarini aylanib, yegulik bor-yoʻqligini koʻraylik.”
“Sen mehmon qilasan~”
“Puling qani!”
Qi Chen eslatgach, Feng Yuan atrofga alangladi-da, ketayotgan Orlinaga ovoz berdi:
“Ustoz Orlina!”
Feng Yuanning ovozini eshitgan Orlina tushunmay ortiga oʻgirilib soʻradi:
“Nima boʻldi?”
“Shifoxonadan chiqishimni rasmiylashtirib bera olasizmi?
Nohaq pul toʻlashni istamayman!”
“Buni oʻzing hal qilolmaysanmi?”
“Qaysi shifoxonadaligimni ham bilmayman.”
Feng Yuan hozir yigʻlab yuboradigandek koʻrindi. Orlina bir zum oʻylab, kulimsirab dedi:
“Xoʻp, chiqishingni rasmiylashtirib beraman.
Koʻp pul ketmasa kerak, faqat aravachani soz holda qaytar.”
“E!
Bir daqiqa, Qi Chen, turishimga yordam ber.”
“Rostdan ham shartmi?”
“Tezroq.”
“Ji?”
Feng Yuanning shoshayotganini koʻrib, Orlina kuldi-da, dedi:
“Mayli, avval ikkovingiz men bilan maktab tibbiyot xonasiga boringlar.
U yerda ham nogironlar aravachasi bor edi, esimda.
Ahvolingni hisobga olsak, ertagayoq oʻzing yura olasan. Aslida, aravachadan foydalanishning unchalik farqi yoʻq.”
“Meni qiynayapsiz-ku!”
“Menga bunaqa qaramang!
Mayli, faqat bugun tunda. Ah Mu, meni biroz suyab tur.”
“Du~”
Nogironlar aravachasini Orlinaga topshirgach, Qi Chen Feng Yuanni suyab, maktab darvozasi tashqarisidagi tamaddixonalar koʻchasiga qarab yoʻl oldi.
“Ji!”
“Hmm...
Xiao Ji, bezovta qilma...
yana ozgina uxlay...”
“Ji!!”
“Xoʻp, bu bolaga men qarayman. Xiao Ji, sen ishingni qilaver.”
“Ji~”
Uyqu aralash Qi Chenning ovozini eshitgan Feng Yuan koʻrpani koʻtardi, bir qoʻliga tayanib oʻtirdi, ikkinchi qoʻli bilan koʻzlarini ishqalab soʻradi:
“Qi Chen?
Bu yerga qanday kelib qolding?”
“Ahvolingni koʻrgani keldim.
Oʻzingni yaxshiroq his qilyapsanmi?”
“Hmm...”
Karavotda oʻtirib biroz oʻziga kelgan Feng Yuan ehtiyotkorlik bilan turib, oyoqqa turishga urindi. Qi Chen kerak boʻlsa unga yordam berishga shaylanib, darhol yoniga keldi.
“Zoʻrgʻa yura olyapman.”
Feng Yuan gandiraklab bir necha qadam yurdi-da, stulni tortib olib, stolga oʻtirdi va Qi Chen olib kelgan nonushtani koʻzdan kechirdi.
“E~ xolaning nonushtasimi?”
“Xiao Ji~ tatib koʻrging keladimi~”
“Xiao Ji?”
Xiao Jidan sado chiqmagach, Feng Yuan qiziqib atrofga qaradi. Qi Chen achchiqlanib dedi:
“Ovqatingni yeyaver!
Xiao Ji bizning ovqatni yemaydi!”
“Xiao Ji qani?”
“Mashq qilgani ketgandir.”
“A?”
“Kirganimda, qorovullarning Xiao Ji haqida gaplashayotganini eshitdim.
U sahar barvaqt oʻzi mashq qilish uchun jang maydoniga ketib qolibdi.”
“E?
Xiao Ji nima qilmoqchi oʻzi?
Yotoqxonada meni tashlab ketaverdimi?”
Feng Yuanning hayratlanganini koʻrib, Qi Chen Ah Muni uning karavotiga qoʻydi va ovqatlantirarkan dedi:
“Qoʻysang-chi, sen butun vaqt uxlab yotding-ku.
Qarashing uchun nima bor edi?”
“Shunaqaga oʻxshaydi. Mayli, nonushta qilaylik~”
“Buncha ovqat~ Juda toʻkin dasturxon~ Kecha xola senga ziyofat tayyorlab berdimi?”
“Nimalar deb oʻylayapsan!
Oyim buni senga deb sahar barvaqt turib tayyorladi!”
“E?
Nega?
Buncha ovora boʻlish shart emasdi-ku?”
Qi Chen Ah Muning boshidagi tobora yashnab borayotgan barglarini oʻynab dedi:
“Albatta, senga rahmat aytish uchun!
Oʻsha dorini ichganidan beri Ah Mu ancha kuchayib qoldi...”
“Du~”
“Ha-a~ demak, gap shunda ekan.
Unda minnatdorchiligingni mamnuniyat bilan qabul qilaman~”
Feng Yuan maza qilib toʻkin nonushta qilayotganini koʻrib, Qi Chen jilmayib bosh chayqadi-da, tozalash anjomlarini ehtiyotlab olib, Ah Muning badanini tozalay boshladi.
“Ji~”
Tushga yaqin Xiao Ji yotoqxonaga qaytdi. U holdan toygan koʻrinardi.
Xiao Jining ovozini eshitgan Feng Yuan telefonda oʻynab karavotda yotgan joyida uni chetga qoʻydi-da, oʻrnidan turib Xiao Jining belini silamoqchi boʻldi. Ammo kuchini ortiqcha ishlatib, yiqilay dedi.
“Ehtiyot boʻl!”
Ah Mu oʻz vaqtida toklarini choʻzib, Feng Yuanni tutib qolganini koʻrib, Qi Chen yengil nafas oldi-da, biroz norozi boʻlib gapirdi. Feng Yuan esa ehtiyotkorlik bilan qayta oyoqqa turarkan, boshini qashib dedi:
“Biroz hayajonlanib ketdim~”
“Hammasiga sen aybdorsan, Xiao Ji. Nega bunaqa qochib ketding?”
“Ji?!”
“Bu yoqqa kel, seni yaxshilab silab qoʻyay~”
“Ji!”
“Qochma~”
“Ji!”
“Du?”
“Ularni qoʻya qol, uning yiqilib tushmasligiga yordam ber.”
Qi Chen boshini koʻtarsa, Feng Yuan bilan Xiao Ji yotoqxona ichida bir-birini quvib yurardi.
Feng Yuan shu qadar holsiz ediki, chaqqon Xiao Jini tutib olishga umuman iloji yoʻq edi.
Feng Yuan yaxshi ekaniga ishonch hosil qilgach, Qi Chen yana kitobini oʻqishga qaytdi.
Birozdan soʻng, Xiao Jiga yetolmasligini tushungan Feng Yuan kayfiyati tushib, karavotiga qaytib oʻtirdi.
“Ji?”
Feng Yuan xafa boʻlib qolganini payqagan Xiao Ji sekin uning tomon yurdi.
Xiao Ji unga deyarli yetib kelganida, Feng Yuan uni tutib oldi. Ammo kuchini ortiqcha ishlatib yuborgani uchun ikkovlon yerga yumalab tushdi.
“Ji!”
“Tutdim~”
“Voy, sen-ey...”
Feng Yuanning yerda yotganini koʻrib, Qi Chen kitobini shosha-pisha qoʻyib, yordam berishga yugurdi. Xiao Ji esa Feng Yuanning quchogʻida bir muddat tipirchilagach, tinchib qoldi.
“Ji!”
“Buncha kir boʻlib ketibsan?
Qani, choʻmiltirib qoʻyay~”
“Ji!”
Feng Yuan Xiao Jini koʻtarib yuvinish xonasiga olib ketmoqchi boʻlgach, Qi Chen Ah Mu bilan chorasizgina uning ortidan ergashdi.
“Hmm~ Menga pistirma qoʻyaman deb oʻylama~”
“Ji!”
Ertasi kuni ertalab Xiao Ji odatdagi yuzini bulgʻab uygʻotish usuli bilan Feng Yuanni uygʻotmoqchi boʻldi. Ammo uygʻoq yotgan Feng Yuan qoʻli bilan toʻsdi.
Xiao Ji darhol karavotdan sakrab tushdi. Kiyimlarini almashtirayotgan Qi Chen dedi:
“Uygʻondingmi?
Yura olasanmi?
Bugun ertalab hayvonlarni jilovlash darsini adabiyot darsiga almashtirishibdi.
Tez tur, sinfga ovqat olib boraman deb oʻylama ham.
Ehtiyot boʻl, boʻlmasa ustoz senga kuningni koʻrsatadi.”
Feng Yuan holatini ehtiyotkorlik bilan sinab koʻrib dedi:
“Hozir yaxshiman.
Yurishimda muammo boʻlmasa kerak, lekin darslarni nega birdan almashtirishibdi?”
“Bilmayman.”
“Kech qolding.”
“Bu kunlari anavi odamlar bilan ovora boʻlib yuribman, ilojim yoʻq.
Biroz uxladim-da, darrov yugurib keldim”, dedi Chen Chao norozi Yan ustozga uzr soʻragandek qarab.
Kulrang momiq qoʻgʻirchoq Yan ustozning yonida muallaq turib, boʻlayotgan hamma narsaga hayajon bilan qarardi.
Yan ustoz xoʻrsinib dedi:
“Mayli, ichkariga kir.”

Izohlar

Yuklanmoqda...