“Yosh xoʻjayin...
Lingling sizni koʻrgani qaytib keldi...”
“Lulu...”
Qabr toshi oldida Chen Chao uning roʻparasidagi qabr toshiga pichirladi. Lingling esa unga suzib borib, changini qoʻli bilan ohista artdi.
Yan ustoz gul dastasini qabr toshi oldiga sekingina qoʻydi-da, nimanidir past ovozda aytdi.
“Lulu...”
“Mana, buni ol.”
Chen Chao Linglingga nam sochiq uzatdi. U sochiqni olib, qabr toshiga suzib bordi va butun yuzasini ehtiyotlab artdi.
Linglingning diqqat bilan qilayotgan harakatlarini kuzatib, ziyoratini tugatgan Yan ustoz chetga chiqdi-da, yoniga kelgan Chen Chaoga pichirladi:
“Koʻz ochib yumguncha oʻn yildan oshibdi.
Lingling endi nima qilar ekan?”
“Yana nima qilardi?
Bir necha yil avvalgidek shu yerda qolsa kerak, shunday emasmi?”
“Lekin...
G tashkiloti yana kelsa-chi...
Oʻshanda Lingling birdan gʻoyib boʻlib qolmaganmidi?”
Dahshatli tush qoʻngʻirogʻiga aylangan Linglingga Chen Chao bir qarab qoʻydi-da, xoʻrsindi:
“Bu toʻgʻri emasligini bilaman, lekin Lingling yana qayerga boradi?”
“Keling, Linglingni birga boqib olaylik.”
“U bunga rozi boʻladi deb oʻylaysanmi?”
Yan ustoz tozalab boʻlgach qabr toshi oldida indamay muallaq turgan Linglingga qatʼiy qaradi-da, dadil dedi:
“Sinab koʻrmoqchiman!
Yana Lorraine minorasini izlab borib, Linglingning evolyutsiyasini ortga qaytarishini soʻrayman.”
“Aqlingdan ozdingmi?
Lorraine minorasiga istagan odam uchrasha oladi deb oʻylaysanmi?
Bundan tashqari, u nima uchun Linglingning evolyutsiyasini ortga qaytarsin?”
“Sinab koʻrmaguncha bilmaysan.
Lingling uchun bunday holga kelish juda qiyin boʻlsa kerak...
axir ular bir paytlar Lingling Tush ruhiga aylanishini birga orzu qilishgan...”
Chen Chao jim qoldi. Eski doʻstini qanday yupatishni bilmasdi.
Birozdan soʻng Yan ustoz Lingling tomon asta yurdi-da, muloyimlik bilan dedi:
“Lingling, biz bilan yur.”
“Lulu...”
“Biz bilan yur, Lorraine minorasiga borib, evolyutsiyangni ortga qaytarishini soʻrab koʻraman.”
“Lulu...”
Lingling bosh chayqadi. Shlyapasidagi qoʻngʻiroq past, jarangdor ovoz chiqardi.
Yan ustoz hayron boʻlib ortga chekindi-da, soʻradi:
“Hozirgi qiyofang yoqadimi?
Sen bilan u Tush ruhi boʻlishni birga orzu qilganingiz esimda...”
“Lulu...”
Lingling boshini egib, oʻgirildi-da, qabr toshiga suzib bordi. Qoʻli unda oʻyib yozilgan ismni ohista siladi.
Linglingning harakatini koʻrib, Yan ustoz indamay boshini egdi. Chen Chao uning yelkasiga qoqib, sekin dedi:
Mayli, Lingling seni uni bunga majburlashingni istamaydi. Ammo, Lingling, baribir biz bilan yurgin.
Bu yerda qolish juda xavfli, yana uni hech qachon koʻrmay qolishni xohlamaysan-ku...”
“Lulu...”
Biroz oʻylab koʻrgach, Lingling Chen Chaoning taklifiga rozi boʻldi-da, tushkun holda ikki erkakning yonida muallaq turdi.
Chen Chao qabr toshiga yana bir qaradi, keyin Yan ustoz va Lingling bilan birga ketishga yuzlandi.
U bir nima demoqchi boʻlganida, rangi oqarib ketgan bir erkak ularga qarab yurib keldi.
Chen Chao qoʻlida hech narsa yoʻq erkakka hayron qaradi-da, aytmoqchi boʻlgan gapini yutdi.
Nariroqqa ketgach, Chen Chao jiddiyroq ohangda dedi:
Anavi odamda nimadir gʻalati bor edi.”
“Ziyorat qilish uchun qabristonga kelib, hech narsa olib kelmapti...”
“Qabriston xodimlariga xabar beraman, uni diqqat bilan kuzatishsin!”
Tushdan keyin, darslar tugagach, Feng Yuan Qi Chenni sudrab, maktab tashqarisidagi tor koʻchaga mazali taomlar yeyishga ketdi.
“Shunchalik shoshilishing shartmi?
Hali beshdan endi oʻtdi-ku, ertaroq emasmi?”
“Joy olish uchun-da!
Kech borsak, mazali ovqatlar tugab qolsa-chi?”
“Ji~”
“Xiao Ji, nimaga bosh irgʻayapsan?
U buyurtma qilgan ovqatlarni oʻzing ham yoqtirmaysan-ku!”
“Ji~”
“Du?”
“Ah Mu, boshingni bunchalik tashqariga chiqarma, yiqilib tushishing mumkin.”
Ah Muning gavdasini ryukzakdan chiqarib turganini koʻrib, Qi Chen shosha-pisha aytdi. Keyin oʻylanib, Feng Yuanning qoʻlini qoʻyib yubordi, ryukzakni oldiga olib oʻgirdi-da, gavdasining koʻp qismini tashqariga chiqargan Ah Muning oʻzini ikki qoʻli bilan himoyaladi.
“Du~”
“Ji!”
Buni koʻrgan Xiao Ji oʻgirilib, Feng Yuanning quchogʻiga borib urildi. Feng Yuan yiqilay dedi.
Oʻzini tutib olgach, Feng Yuan egilib Xiao Jini koʻtardi, birozdan soʻng uni boshiga qoʻndirdi.
“Kechir, hali kuchim tiklanmadi. Seni uzoq koʻtarib turolmayman.”
“Ji~”
Xiao Ji mamnun holda Feng Yuanning boshiga qoʻnib, tevarakka qaradi va onda-sonda Qi Chenning qoʻlidagi Ah Muni jigʻiga tegdi.
“Du!”
“Feng Yuan!
Xiao Jini tiy!”
Ah Mu oʻz boshiga qarayotganini koʻrib, Qi Chen norozi boʻlib Feng Yuanga gapirdi.
Axir Ah Mu Xiao Jidan ancha katta, boshida esa yashil barglari bor. Qi Chen Feng Yuan kabi Ah Mu boshida oʻtirib qolishini istamasdi.
“Mening Xiao Jimning nima aybi bor?
Juda beozor-ku~”
“Ji~”
“Dudu.”
Feng Yuan Changning tansiq taomlar doʻkoniga borganida, oʻzi yoqtirgan taom hali borligini koʻrib xursand boʻldi-da, tezda buyurtma berdi:
“Oltin shoʻrvaga solingan toʻrtta chuchvara~”
“Shuncha ovqatni yeya olasanmi oʻzi!”
“Maza qilib, asta yeyman~ Yana qanday gazak olsam ekan...”
“Koʻp yeb qoʻyishdan qoʻrqmaysanmi!”
“Menga buyurtma berishimni qarab oʻtirma, oʻzing nima olasan?”
“Qani, koʻray...”
Buyurtma bergach, Feng Yuan talonchasini olib, tinchgina bir burchakka borib oʻtirdi.
Xiao Ji Feng Yuanning boshidan stolga sakradi-da, stol ustidagi raqam yozilgan talonchaga qiziqib qaradi.
“Ji?”
“Xiao Ji, choʻqima!
Bu ovqat emas.”
“Ji?”
“Koʻzing tushgan hamma narsani choʻqish odatini qachon chiqarding?
Bu yomon odatni tashlashing kerak!”
“Ji!”
Xiao Ji oʻgirilib unga dumini koʻrsatganini koʻrib, Feng Yuan darhol qoʻl choʻzib, boshidagi kulgili popugini ermak qildi:
“Ji!”
“Voy!
Ogʻriydi!
Xiao Ji, nega meni choʻqiding!”
“Ji!”
Feng Yuan bilan Xiao Jining oʻyinini koʻrib, Qi Chen bosh chayqadi, Ah Muni stolga qoʻydi-da, Ruhiy hayvon yemini chiqarib, uni ovqatlantirdi.
Qi Chenning qilganini koʻrib, Feng Yuan xiyol maqtanib dedi:
“Ah Muga doim Ruhiy hayvon yemi beravermay, baʼzida ovqatini oʻzgartirib turish kerak.”
Qi Chen Feng Yuanga mensimay qaradi-da, dedi:
“Sening Xiao Jining hamisha Ruhiy hayvon yemi yeydi-ku?”
“Ji?”
“Faqat Xiao Ji uchun Ruhiy hayvon yemi tayyorlashga hali imkon topmadim!
Bir kuni Xiao Jiga tayyorlab bersam, koʻrasan!”
Feng Yuan biroz uyalib, jahli chiqqanini koʻrib, Qi Chen xiyol kulimsirab dedi:
“Maktab yotoqxonasida ovqat pishirish va olov yoqish taqiqlangan.”
“E...”
Maktab qoidalarini eslab, Feng Yuanning hafsalasi pir boʻldi, lekin keyin oʻjarlik bilan eʼtiroz bildirdi:
“Ustozning uyiga borib tayyorlasam boʻlmaydimi!”
“Qaysi ustozning uyiga bormoqchisan?
Ularning birortasi bilan ham unchalik tanish emassan-ku. Eshigiga shunchaki borishga oʻzingni erkin his qilasanmi?”
Yana bir bor gapdan yengilgan Feng Yuan bir zum jim qoldi-da, Qi Chenga qahr bilan qarab dedi:
“Unda senikiga boraman!”
“Oʻzing bilasan, faqat olov yoqma.”
Qi Chen beparvo dedi.
Shu payt yuzi oqarib ketgan bir erkak stolga yaqinlashib, Feng Yuanga qadimiyona taʼzim qildi-da, dedi:
“Siz bilan Ruhiy hayvoningizning munosabati juda yaxshi koʻrinadi.”
“Ji?”
Xiao Ji boshini qiyshaytirib erkakka qaradi. Feng Yuan esa Xiao Jining kulgili popugini ermak qilib dedi:
“Albatta~ Lekin siz kimsiz?
Ofitsiantga oʻxshamaysiz.
Mendan biror narsa kerakmi?”
Erkak qah-qah otib kuldi-da, dedi:
“Yoʻq, familiyam Vey. Meni Qari Vey deb chaqirsangiz boʻladi.
Yaqinda gap-soʻz boʻlayotgan maxsus mutatsiyaga uchragan Poʻchoqli joʻja qiziqtirib qoldi, bir koʻrib qoʻyay degandim.”
Shunday deb erkak Xiao Ji tomonga qoʻlini uzatib soʻradi:
“Bir koʻrsam maylimi?”
“Ji?”
Xiao Ji biroz ikkilanib turdi, ammo erkak uzatgan qoʻlga yaqinlashmadi.
Buni koʻrib, Qari Vey hafsalasi pir boʻlgan ohangda qoʻlini tortib oldi:
“Shekilli, buning iloji yoʻq ekan.”
“Albatta, yoʻq.
Qaysi Ruhiy hayvon begona odamning oldiga bemalol borardi?”
Feng Yuan Qari Veyga qiziqib qaradi. Ular bir oz gaplashgach, Qari Vey afsus bilan xayrlashib, ketdi.
Uning ketayotganini kuzatib, Feng Yuan oʻzicha pichirladi:
“Qanday gʻalati kuch...”
Feng Yuan boshini koʻtarib, nima uchun u odam ketganini tushunmay turgan Qi Chenga kulimsiradi-da, dedi:
“Ha-a~ Qi Chen, shu hafta kuzgi sayohat boʻlmaydimi?”

Izohlar

Yuklanmoqda...